شکستگی استخوان ها در سگ ها و گربه ها معمولا جزء مواردی است که در کلینیک می بینیم و با آن سر و کار داریم. در حالی که معمولا شکستگی ها پس از یک حادثه آسیب زا مانند برخورد با ماشین یا افتادن از ارتفاع رخ می دهند، برخی از شکستگی ها به دنبال ضعیف شدن پاتولوژیک استخوان رخ می دهند که با برخی شرایط نئوپلاستیک مانند استئوسارکوم دیده می شود. اهداف اصلی تثبیت شکستگی ها؛ بی حرکت سازی قطعات شکستگی، ترمیم سریع استخوان آسیب دیده، بازگشت تحرک اولیه و عملکرد کامل اندام آسیب دیده و ثبات برای تحمل وزن توسط اندام حرکتی آسیب دیده می باشد. تمام روش های تثبیت داخلی و خارجی که امکان حرکت بین قطعه ای قابل توجهی را تحت تحمل وزن فراهم می کنند، به عنوان تثبیت انعطاف پذیر در نظر گرفته می شوند. نکته قابل توجه در تثبیت شکستگی ها این است که امکان ترمیم وجود داشته باشد یعنی خون رسانی به محل حفظ شود و تثبیت آنقدر سفت نشود که منجر به تاخیر در جوش خوردگی استخوان شود. جا اندازی باز و تثبیت داخلی برای بازگرداندن آناتومی استخوان و تحرک اولیه و برای غلبه بر محدودیت هایی که هنگام درمان شکستگی ها با کشش اسکلتی یا بی حرکتی گچ گرفته می شوند، استفاده شده است. هدف اصلی تثبیت داخلی دستیابی سریع و در صورت امکان عملکرد کامل اندام آسیب دیده با توانبخشی سریع بیمار است. انتخاب روش تثبیت داخلی بر اساس طبقه بندی شکستگی، استخوان آسیب دیده، آسیب های همزمان، شکستگی باز در مقابل بسته و البته نیروهایی است که با روش تثبیت خنثی می شوند. ایمپلنت های تثبیت داخلی از جنس استیل ضد زنگ هستند و شامل؛ پین داخل مدولای استخوان، سیم ارتوپدی، پیچ و پلاک می باشند.

پیش زمینه: شکستگی ترقوه، یکی از شایع ترین شکستگی های انسان است. اگرچه بیشتر شکستگی های ترقوه را می توان با روش های غیر جراحی درمان نمود، اما مواردی مانند جابه جایی زیاد شکستگی، شانه مواج، آسیب عصبی عروقی، عدم جوش خوردن و ... نیازمند عمل جراحی می باشند. اگر چه روش های متعددی برای تثبیت داخلی ترقوه وجود دارد، اما هنوز در مورد بهترین روش اختلاف نظر وجود دارد. در این مطالعه، نتایج تثبیت داخلی ترقوه با یک روش داخل مدولا بررسی شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه آینده نگر توصیفی، از بیمارانی که به علت شکستگی ترقوه در فاصله زمانی فروردین85  تا اسفند 1386 به یک مرکز درمانی اصفهان مراجعه نمودند،20  بیمار ( 13مرد و7  زن) با میانگین سنی32  سال (20-55 سال) تحت عمل جراحی قرار گرفتند و شکستگی ها با شکاف کوچک و پیچ کانوله، ثابت و نتایج جراحی از نظر زمان جوش خوردن، دامنه حرکت شانه، میزان عوارض و رضایت بیمار بررسی شد. میانگین زمان پیگیری6  ماه4-10)  ماه) بود. یافته ها: میانگین زمان جوش خوردن10  هفته بود. در %95 موارد، جوش خوردن کامل و بدون عارضه بود و در%5  موارد، به دلیل ترومای مجدد، پیچ کانوله در ماه سوم خم شد که با پیچ قطورتر جایگزین گردید. عارضه خاصی بعد از عمل مشاهده نشد. تمام بیماران از نتیجه عمل رضایت داشتند.نتیجه گیری: به نظر می رسد که تثبیت داخلی ترقوه با پیچ کانوله، یک روش موثر و کم عارضه می باشد. مطالعات تکمیلی در این زمینه توصیه می شود.

پیش زمینه: شکستگی های فمور در بچه ها گاهی نیاز به عمل جراحی و تثبیت داخلی دارند. هر کدام از روش های جراحی که امروزه برای شکستگی فمور بچه ها به کار می روند دارای محاسن و معایبی هستند. هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمانی جااندازی باز و تثبیت داخلی شکستگی های فمور بچه ها با پلاک فشاری (DCP) با تاکید بر میزان اختلاف طول دو اندام تحتانی در زمان خارج کردن پلاک بود. مواد و روش ها: در یک مطالعه مقطعی، 42 بیمار با دامنه سنی 12-6 سال که برای شکستگی فمور بین سال های 1380 تا 1383 در یک مرکز درمانی ارومیه تحت عمل جراحی جااندازی باز و تثبیت داخلی با پلاک فشاری شماره 4.5 سبک قرار گرفته بودند، از نظر جوش خوردگی، بد جوش خوردگی، عفونت یا شکستگی پلاک و اختلاف طول دو اندام مورد بررسی قرار گرفتند. حداقل زمان پیگیری 1.5 سال بعد از جراحی و میانگین زمان پیگیری 26 ماه (60-18 ماه) بود. سنجش اختلاف طول توسط سی تی اسکنوگرام انجام شد. معاینه بالینی و پرتونگاری های پیاپی بیماران جهت بررسی روند جوش خوردگی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: از 42 بیمار 32 مورد پسر (%76.2) و 10 بیمار دختر (%23.8) بودند. هفت مورد شکستگی دارای قطعه سوم یا بیشتر بود. 5 مورد شکستگی باز و از نوع گاستیلو 1 بود. در 24 مورد، شکستگی با ترومای متعدد اتفاق افتاده بود. میانگین اختلاف طول اندام در آخرین پیگیری (0.4-2.4) 1.17 سانتی متر بود. هیچ مورد بدجوش خوردگی، شکستگی وسیله یا عفونت وجود نداشت. نتیجه گیری: روش جااندازی باز و تثبیت با پلاک فشاری دارای عوارض اندک می باشد و با این روش اختلاف طول قابل توجهی در بچه های 6 سال به بالا حادث نمی گردد.

پیش زمینه: شکستگی استخوان ترقوه خصوصا قسمت میانی تنه، یکی از آسیب های استخوانی شایع می باشد. بیشتر بیمارانی که از شکستگی ترقوه رنج می برند، بخصوص جوانان، شرح حال افتادن مستقیم روی شانه را ارایه می دهند. هدف از انجام این مطالعه ارایه نتایج درمانی بازسازی باز و ثابت کردن با استفاده از پلاک در یک گروه از بیماران بود. مواد و روش ها: در یک مطالعه مشاهده ای - توصیفی، عوارض بعد از عمل جراحی در 53 بیمار دچار شکستگی تازه همراه با جا به جایی شدید استخوان ترقوه که طی یک سال در یک مرکز درمانی زاهدان تحت عمل جراحی جااندازی باز و تثبیت داخلی با پیچ و پلاک قرار گرفته بودند، بررسی شدند. چهار بیمار از مطالعه خارج شدند. به این ترتیب نتایج درمانی بعد از عمل در 49 بیمار (29 زن، 20 مرد) با میانگین زمان پیگیری 12 ماه بررسی شد. یافته ها: میانگین سن بیماران 33.4 سال (62-19 سال) بود. 48 بیمار (%97.9) جوش خوردگی کامل داشتند. یک بیمار (%2) جوش خوردگی نامناسب داشت که تحت عمل استئوتومی اصلاحی جوش خوردگی نامناسب از طریق خط شکستگی اصلی و تثبیت داخلی مجدد قرار گرفت. در 2 بیمار عوارض پوستی مشاهده شد. همه بیماران عملکرد کامل داشتند. نتیجه گیری: وجود حداقل عوارض حاکی از نتایج مناسب تثبیت پلاک در شکستگی های تازه قسمت میانی ترقوه می باشد. البته این روش باید در بیمارانی به کار رود که انگیزه های شخصی قابل اطمینان برای کاهش سریع درد و بهبودی عملکرد دارند.

وقوع شکستگی های استخوانی یکی از مشکلاتی است که امروزه به کرات در حیوانات رخ می دهد و می تواند آسیب های زیادی را سبب شود. این پدیده به صورت معمول در نشخوارکنندگان از جمله گاو ها بسیار رایج می باشد که این گونه حیوانات اصولا انتخاب های خوبی جهت انجام عمل جراحی در جهت اصلاح شکستگی و بهبود پس از آن می باشند. به طور کلی شکستگی هایی که در نشخوارکنندگان و عموما در دام های بزرگ رخ می دهد از اهمیت بالایی جهت درمان برخوردار هستند زیرا طبق تجربیات با وجود هزینه ای که صرف می شود، درمان این عوارض نتیجه های خوبی را ارائه داده است. شکستگی ها بیشتر اندام های حرکتی خلفی و قدامی حیوانات را درگیر کرده و موارد کمتری از قسمت های دیگر گزارش شده است. انتخاب روش مناسب درمان و کنترل این عوارض تحت تاثیر عوامل متعددی قرار می گیرد اما به صورت کلی عوامل اقتصادی در بیماران می تواند یکی از موثر ترین فاکتور ها جهت انتخاب استراتژی درمانی و کنترلی مناسب تلقی شود. در زمینه اصول مدیریت شکستگی ها مواردی چون توجه به معاینه فیزیکی، جلوگیری از عفونت های ثانویه بعدی و ... قرار می گیرد. به طور کلی از سال 1950 به بعد، استفاده از تثبیت داخلی در درمان شکستگی ها روند افزایشی گرفت. هزینه هایی که جهت تهیه ابزار های تثبیت داخلی شکستگی ها , تهیه عکس های رادیوگراف، دستمزد جراحان , مراقبت های بعد از عمل و … صرف می شود شاید برای صاحب دام قابل توجه باشد به همین علت بایستی قبل از شروع عمل جراحی این مسائل با صاحب دام در میان گذاشته شود. در خصوص اصلاح شکستگی ها با تثبیت خارجی با وجود این که مطالعات زیادی در خصوص استفاده از این روش وجود دارد اما در خصوص استفاده از این سیستم در حیوانات بزرگ مطالعات زیادی در دسترس نیست. در این مقاله به اصول درمان شکستگی ها از نوع تثبیت داخلی و خارجی اشاره شده است.

شکستگی منفرد توبروزیته کوچک هومروس بی نهایت نادر است. در این مقاله یک مورد شکستگی منفرد توبروزیته کوچک که به شکل حاد تشخیص و با جااندازی باز و تثبیت داخلی درمان شده بود گزارش شده است.

پیش زمینه: استفاده از تورنیکه در اعمال جراحی ارتوپدی به منظور ایجاد یک محیط بدون خون برای راحتی کار جراح انجام می گیرد، ولی ممکن است با خطرات بالقوه ای همراه باشد. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر استفاده یا عدم استفاده از تورنیکه در عمل جراحی پلاک گذاری در شکستگی های حاد خارج مفصلی تی بیا انجام گرفت.مواد و روش ها: 138 بیمار با شکستگی حاد خارج مفصلی تی بیا به صورت تصادفی به دو گروه «تورنیکه» و «بدون تورنیکه» تقسیم شدند. پس از عمل، میزان درد بیماران، میزان ترشح هموواک، زمان رسیدن استخوان به جوش خوردگی کامل و بروز یا عدم بروز عفونت و جوش نخوردگی بررسی شد. زمان پیگیری برای تمامی بیماران حداقل یک سال بود.یافته ها: 73 بیمار گروه «بدون تورنیکه» ترشح هموواک و درد پس از عمل کمتری در 24 ساعت اول داشتند. در حالی که 65 بیماری که با تورنیکه عمل شده بودند، زمان عمل کوتاه تری داشتند. از نظر میزان جوش خوردگی و عفونت بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: عدم استفاده از تورنیکه اگر چه زمان بدست آمدن جوش خوردگی یا میزان بروز عفونت پس از عمل جراحی پیچ و پلاک برای شکستگی تی بیا را کاهش نمی دهد، ولی با کاهش درد احساس شده پس از عمل توسط بیمار همراه است.

پیش زمینه: شکستگی های پلاتوی تی بیا از شکستگی های داخل مفصلی زانو است که می تواند به ناتوانی بیمار منجر شود. هدف از این مطالعه بررسی عملکرد مفصل زانو در بیمارانی بود که تحت درمان جااندازی باز و ثابت کردن با پلاک قرار گرفته و بدون عارضه جوش خوردگی پیدا کرده بودند.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی آینده نگر، 70 بیمار (46 مرد و 24 زن) که به علت شکستگی جا به جا شده و بسته استخوان پلاتوی تی بیا تحت درمان جااندازی باز و تثبیت استخوان با پلاک قرار گرفته بودند، در دو بیمارستان اهواز با یک پیگیری یک ساله بررسی شدند. میانگین سنی بیماران 38 سال (54-23 سال) بود. نتایج عملکرد بر اساس سیستم نمره دهی HSS, SF-36 ثبت شدند.یافته ها: میانگین زمان جوش خوردگی 13 هفته، و میانگین دامنه حرکتی زانو، 125 درجه بود. میانگین نمره HSS 80 (19-100) گروه بود. شکستگی های نوع 1، 2، 3 و 4 «شاتزکر» نتایج بهتری نسبت به شکستگی های نوع 5 و 6 داشتند. نمره بیماران در شش زیر گروه پرسشنامه SF-36 ضعیف تر از زانوی طبیعی بود. پس از یک سال، بیشتر بیماران قادر به انجام فعالیت های روزانه بودند. سن بیماران و نوع شکستگی، مهمترین متغیرهای مرتبط با نتایج کارآیی بودند.نتیجه گیری: به دنبال جااندازی باز و ثابت کردن داخلی شکستگی های پلاتوی تی بیا، نمره HSS برای کارآیی زانو عالی بود؛ اگرچه کارآیی کلی بیمار بر اساس نمره SF-36 پایین تر از طبیعی بود

مقدمه: شکستگی های پروگزیمال تی بیا غالبا شکستگی های پیچیده هستند و عوارض زیادی دارند. هدف از این تحقیق، بررسی استفاده از سیستم پلاک گذاری «قفل شونده» (LCP) در تثبیت داخلی شکستگی های پروگزیمال ساق و مقایسه آن با روش پلاک « T باترس» (T_buttress) است. موارد و روش ها: مطالعه روش مورد- شاهدی و آینده نگر انجام شد. از  62بیمار 51) مرد و  11زن) که با شکستگی پروگزیمال ساق به مرکز ترومای دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه نمودند،  35بیمار با پلاک T و  27بیمار با پلاک «قفل شونده» تحت عمل جراحی تثبیت داخلی قرار گرفتند. بیماران به مدت زمان میانگین 24 ماه 18-36) ماه) تحت پیگیری کلینکی و پرتو نگاری قرار گرفتند.یافته ها: در گروه LCP، 3 مورد محدودیت حرکت در زانو، 1 مورد بد جوش خوردگی و  1مورد عفونت دیده شد و همگی جوش خوردند. در گروه پلاک T، 4 مورد محدودیت حرکت زانو، 6 مورد «بدجوش خوردن»،  2مورد جوش نخوردن و 4 مورد عفونت مشاهده شد. بنابراین محدودیت حرکت مفصل زانو در هر دو حالت وجود داشت، لیکن عفونت و بدجوش خوردن در ثابت کردن با پلاک  Tشایع تر بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد در شکستگی های پروگزیمال ساق، ثابت کردن به روش پلاک گذاری  LCPنسبت به پلاک T، محکم تر و با آسیب کمتر بافت استخوانی همراه است؛ و عوارض بعد از عمل در این بیماران کمتر از بیماران عمل شده با پلاک  Tمی باشد.

پیش زمینه: شکستگی گردن استخوان ران یک شکستگی ناشایع و جدی در بالغین جوان می باشد و عوارض زیادی به همراه دارد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمان جراحی این شکستگی به روش جااندازی و ثابت کردن با پیچ بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آینده نگر (از سال 1385 تا 1388)، 42 بیمار با میانگین سنی 37 سال (60-15 سال) که به علت شکستگی گردن استخوان ران ناشی از ضربه در دو بیمارستان اهواز با جراحی و تثبیت شکستگی با پیچ درمان شدند مورد بررسی قرار گرفتند. تمامی بیماران 24 ساعت بعد از شکستگی جراحی شدند. در همه بیماران ابتدا جااندازی بسته و در صورت عدم موفقیت جااندازی باز استفاده گردید. میانگین زمان پیگیری 15 ماه بود.یافته ها: بر اساس طبقه بندی «گاردن» 2 بیمار شکستگی نوع I، 3 بیمار نوع II، 18 بیمار نوع III و 19 بیمار نوع IV داشتند. سی و دو بیمار به روش باز (76.2%) و 10 بیمار به روش بسته (23.8%) درمان شدند. 12 بیمار (28.6%) جوش نخوردگی و 7 بیمار (16.7%) نکروز سر فمور داشتند که 4 مورد با جوش خوردگی همراه بود. تمامی جوش نخوردگی ها در بیماران با جااندازی باز اتفاق افتاد.نتیجه گیری: شکستگی گردن استخوان ران با عوارض زیادی همراه است، بخصوص اگر استفاده از شیوه جااندازی باز ضروری باشد.